dinsdag 24 april 2012

Dag lieve Kiara, kanjer van me

Bijna 7 jaar geleden kwam je op de wereld in een mooi Drents dorpje. Samen met mijn vriendin gingen we elk een poesje zoeken uit hetzelfde nest. Aangezien mijn voorkeur naar oranje uit ging, viel mijn blik al snel op jou. Het viel me ook op dat je niet echt een knuffel was, maar wel met open blik en heel stoer de wereld in keek. Ik viel als een blok voor je.

Een aantal weken later, mochten we je halen. We hebben je kennis laten maken met Pumba en samen besloten jullie elkaar vooral te vermijden, iets dat helaas nooit verandert is.



Je was eigenzinnig, soms zelfs gemeen door onverwacht aan te geven niet gediend te zijn van een aai op dat moment. Maar juist op andere momenten liet je het maar al te graag toe, want je was ook zo lief, lief en een boef tegelijk, heerlijk zo'n karakter met pit, ik hield daar wel van. We hebben je echt moeten leren kennen, je gebruiksaanwijzing leek in een andere taal geschreven te zijn, dan die ik kende, maar ik heb je leren kennen. Je wilde eigenlijk alleen bij mij wel op de arm, op maar één speciale manier getild, iemand anders hoefde en durfde dat ook niet te proberen. Daphne kreeg het soms ook voor elkaar, maar dan hoefde het van jou niet te vaak gebeuren.

Maar je was ook slim en vroeg vaak om aandacht. Ook speelde je met ons, in plaats van met Pumba. Een touwtje was geweldig speelgoed, keihard de boom inrennen een van je favoriete tuinactiviteiten. Met een noodgang op ons afrennen om dan vlak voor ons ineens te keren en dan weer die boom in te rennen, geweldig en we hebben regelmatig in een deuk gelegen.

Je was niet bang voor water en zat graag bij de vijver met een pootje in het water. Als je eten kreeg had ik per ongeluk een keer toen je miauwde en op je achterste pootjes ging staan, je weten te leren dit vaker te doen. Vanaf toen deed je het elke keer als je eten kreeg. Ik heb het gelukkig nog vast weten te leggen op film.

Ook speelde je s'avonds vaak een spelletje met me als ik op bed wilde en jij nog buiten was. Je wist dat je s'avonds altijd binnen moest blijven en vaak deed je dat ook trouw. Maar ook ging je vaak voor de deur zitten miauwen en dan deed ik open, en deed je je oren ineens plat, keek je me aan met je grote ogen (ik zweer dat je dan echt het deuntje nananana in je hoofd moet hebben gehad) en dan rende je ineens naar de voortuin.

Dit laatste spelletje is je in de nacht van zaterdag op zondag fataal geworden. Je kwam blijkbaar op de weg en bent door een auto aangereden. Je moet wel op slag dood zijn geweest. Ik kreeg het pas door toen ik de lampen in de kamer uit wilde doen, toen zag ik je ineens op de weg liggen. Ik ben in paniek naar buiten gerend waar net mensen stopten. Ik durfde niet te kijken en die meneer heeft voor me gekeken en constateerde dat je dood was... Ik durfde je toen wel op te tillen, wilde je graag zelf tegen me aan houden, maar lieverd je was nog zo warm... en ik compleet overstuur. Die mevrouw sloeg nog een arm om me heen en dat ze het zo sneu vond, tranen in haar ogen... zo lief en ik kende ze niet eens. Maar heb hun bedankt dat ze zo lief waren om te stoppen en de auto voor je neer te zetten, zodat niemand anders over je heen kon rijden...


Je bent inmiddels in de tuin begraven, vlakbij Pumba, maar ik ben kapot... Ik mis je nu al en ook het gemis om Pumba komt weer naar boven. Geen poes meer in huis, ik kan er maar niet aan wennen.



Dag lieverd, ik ga je missen. Heeeeel erg missen.

Doe je Pumba de groeten van me, kanjer?

Liefs je vrouwtje
xxx

19 opmerkingen:

  1. Lieve Frences,

    Vreselijk voor jullie dit verlies. En wat heb je dit mooi geschreven. En wat leuk dat je een filmpje hebt. Prachtige foto's zijn dit toch. Heel veel sterkte met het verlies van Kiara.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Auw wat doet dit zeer!!!
    Ik ken je niet echt Frences, maar je verhaal raakt mij zo.
    Mijn hele leven heb ik katten gehad, van 7 heb ik afscheid moeten nemen. Toen wilde ik nooit katten meer. Steeds afscheid nemen, ik kon het niet meer aan. Na 2 jaar zonder katten, een nest zwerfkatjes en moeder in huis gekregen. Mijn dochter kwam er mee thuis, ze zou voor ieder diertje een thuis vinden, ik wilde wel even opvangen, maar ze mochten niet blijven. Er zijn er echter 3 gebleven, ik wist niet dat ik ooit weer gelukkig zou zijn met mijn katten, ze zijn weer zo vertrouwd en toch zo anders. Er zit een rood met witte kater bij, het zou Kiara's broer kunnen zijn.
    Ik ga een zakdoek zoeken en erg hard mijn neus snuiten en jou zoveel sterkte toewensen.
    Liefs hen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik krijg kippenvel bij het lezen van je mooi geschreven verhaal. Je hebt gelukkig veel goede en mooie herinneringen aan Kiara en die mag je koesteren.
    Ik ken je verder niet, maar je verhaal greep me aan, omdat ik op de zelfde manier een poes ben verloren. Nu heb ik er 4.
    Sterkte met dit dierbare verlies. (want een kat is als een kind)
    Grtjs Erica.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Oh, nee, niet alweer...
    Jullie hebben het laatste jaar afscheid moeten nemen van drie geliefde huisdieren. Dat doet pijn.
    Ik wens jou en je gezin veel sterkte toe.
    Je hebt een lief verhaal geschreven en een leuk filmpje gemaakt. Die herinneringen blijven.
    Een dikke knuffel,
    Judith

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Vreselijk Frences en heel veel sterkte.
    Knuffel Els

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Och Frences, ik zit hier snikkend je verhaal te lezen, ik kan zo goed begrijpen wat je voelt, en dat al snel na Pumba, niet weer......mijn Joey is ook pas 2 weken geleden, jij kunt omschrijven wat ik voel.....ik huil met je mee.
    XX Helga

    BeantwoordenVerwijderen
  7. zO erg een kat verliezen ik weet het.
    We hebben er veel maar ook veel verloren.
    En het doet pijn elke keer weer.
    Heel veel sterkte.
    Groetjes Brigitte

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik zit hier met je mee te snikken hoor! En zo snel na Pumba...
    Ik weet niet of jullie van plan zijn om weer een nieuwe kat te nemen?
    Wij hebben het wel vrij snel na het overlijden van onze kat gedaan, het is geen vervanging maar het verzacht wel het verdriet!
    Heel veel sterkte.
    Groetjes Manja

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Oh wat vreselijk toch als ik zoiets lees ... ik zit met tranen
    heel veel sterkte ... groetssss Gerd@

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ohhhh meis ik ken wel met je mee janken =(
    't zit de laatste tijd niet echt mee met jullie zeg... eerst Pumba toen Woezel en nu Kiara.
    Héél veel sterkte schat... een dikke knuff van mij

    x Corianne

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Als ik je verhaal lees krijg ik tranen in m'n ogen... Wij hebben onze lieve poes ook verloren, op 4 april... Sterkte!!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. wat een verdrietig verhaal! heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Lieverd wat vreselijk voor jullie. Heel veel sterkte!!!!
    Liefs dikke knuf San

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Wat een aangrijpend verhaal. Het is niet niks om dit door te moeten maken en wens jou en je gezin dan ook heel veel sterkte.

    Groetjes Patricia

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Lieve Frences,

    Ik droom al een aantal weken over dit soort vreselijke dingen!
    Alleen betreft het dan niet onze poes, maar onze hond! Ik word er meestal jankend wakker van, want dromen kunnen zo echt zijn!
    Ik vind dit zo aangrijpend!
    Ik zit met grote tranen achter de computer!
    Wat een afschuwelijke tragedie!!!
    Ik wens jullie heel erg veel sterkte toe!
    Denk aan je in deze moeilijke periode, want ja....WAT KUN JE EEN GELIEFD HUISDIER MISSEN!!!!
    Lieve groetjes,
    Jen.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Vreselijk als je je maatje zo moet missen! Heel veel sterkte en wat je een prachtig stuk geschreven!
    Groetjes,
    Chantal

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Wat verdrietig en aangrijpend! Sterkte, Frences!

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Wat rot om vooral op die manier haar kwijt te raken..

    Sterkte joh, je zal haar voorlopig wel heel erg missen.
    Maar het zou ook zomaar kunnen dat je denk haar te horen, mss geloof je daar niet in. Maar als het zo mocht zijn, doe dan gewoon je ogen dicht, voel met je hart en geniet ervan..

    Knuffel!

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Hoi Frences,

    Wat ontzettend rot! Ik wordt emotioneel van je verhaal en krijg het er koud van.
    Je zal het beestje ontzettend gaan missen, een dier kan zoveel warmte en liefde geven en dat is nu een erg gemis. Maar bedenk maar dat Kiara bij je is. Gelukkig heb je nog veel foto's van haar en een filmpje want dat kan opeens zoveel betekenen. Heel veel sterkte Frences!

    BeantwoordenVerwijderen