Bijna 7 jaar geleden kwam je op de wereld in een mooi Drents dorpje. Samen met mijn vriendin gingen we elk een poesje zoeken uit hetzelfde nest. Aangezien mijn voorkeur naar oranje uit ging, viel mijn blik al snel op jou. Het viel me ook op dat je niet echt een knuffel was, maar wel met open blik en heel stoer de wereld in keek. Ik viel als een blok voor je.
Een aantal weken later, mochten we je halen. We hebben je kennis laten maken met Pumba en samen besloten jullie elkaar vooral te vermijden, iets dat helaas nooit verandert is.
Je was eigenzinnig, soms zelfs gemeen door onverwacht aan te geven niet gediend te zijn van een aai op dat moment. Maar juist op andere momenten liet je het maar al te graag toe, want je was ook zo lief, lief en een boef tegelijk, heerlijk zo'n karakter met pit, ik hield daar wel van. We hebben je echt moeten leren kennen, je gebruiksaanwijzing leek in een andere taal geschreven te zijn, dan die ik kende, maar ik heb je leren kennen. Je wilde eigenlijk alleen bij mij wel op de arm, op maar één speciale manier getild, iemand anders hoefde en durfde dat ook niet te proberen. Daphne kreeg het soms ook voor elkaar, maar dan hoefde het van jou niet te vaak gebeuren.
Maar je was ook slim en vroeg vaak om aandacht. Ook speelde je met ons, in plaats van met Pumba. Een touwtje was geweldig speelgoed, keihard de boom inrennen een van je favoriete tuinactiviteiten. Met een noodgang op ons afrennen om dan vlak voor ons ineens te keren en dan weer die boom in te rennen, geweldig en we hebben regelmatig in een deuk gelegen.
Je was niet bang voor water en zat graag bij de vijver met een pootje in het water. Als je eten kreeg had ik per ongeluk een keer toen je miauwde en op je achterste pootjes ging staan, je weten te leren dit vaker te doen. Vanaf toen deed je het elke keer als je eten kreeg.
Ik heb het gelukkig nog vast weten te leggen op film.
Ook speelde je s'avonds vaak een spelletje met me als ik op bed wilde en jij nog buiten was. Je wist dat je s'avonds altijd binnen moest blijven en vaak deed je dat ook trouw. Maar ook ging je vaak voor de deur zitten miauwen en dan deed ik open, en deed je je oren ineens plat, keek je me aan met je grote ogen (ik zweer dat je dan echt het deuntje nananana in je hoofd moet hebben gehad) en dan rende je ineens naar de voortuin.
Dit laatste spelletje is je in de nacht van zaterdag op zondag fataal geworden. Je kwam blijkbaar op de weg en bent door een auto aangereden. Je moet wel op slag dood zijn geweest. Ik kreeg het pas door toen ik de
lampen in de kamer uit wilde doen, toen zag ik je ineens op de weg liggen. Ik ben in paniek
naar buiten gerend waar net mensen stopten. Ik durfde niet te kijken en
die meneer heeft voor me gekeken en constateerde dat je dood was... Ik
durfde je toen wel op te tillen, wilde je graag zelf tegen me aan houden, maar lieverd je was nog zo warm... en ik compleet overstuur. Die mevrouw sloeg nog een arm om me
heen en dat ze het zo sneu vond, tranen in haar ogen... zo lief en ik
kende ze niet eens. Maar heb hun bedankt dat ze zo lief waren om te stoppen
en de auto voor je neer te zetten, zodat niemand anders over je heen kon
rijden...
Je bent inmiddels in de tuin begraven, vlakbij Pumba, maar ik ben kapot... Ik mis je nu al en ook het gemis om Pumba komt weer naar boven. Geen poes meer in huis, ik kan er maar niet aan wennen.
Dag lieverd, ik ga je missen. Heeeeel erg missen.
Doe je Pumba de groeten van me, kanjer?
Liefs je vrouwtje
xxx
